رضایت به یک امتیاز به خاطر توقع پایین از گاندوها/ ذوبآهن لیگ را با نباختن آغاز کرد!
به گزارش خبرنگار تابناک از استان اصفهان، لیگ بیستوششم برای ذوبآهن با همان چیزی آغاز شد که شاید کمتر کسی از یک بازی خانگی در هفته نخست انتظار داشت؛ احتیاط، نبردهای کمرمق در میانه زمین، سرعت پایین گردش توپ و موقعیتهایی که تعدادشان به زحمت از انگشتان یک دست فراتر میرفت. ذوبآهن و فولاد در فولادشهر به تساوی بدون گل رسیدند و نخستین بازی بدون گل فصل را رقم زدند؛ مسابقهای که بیشتر از آنکه برنده داشته باشد، تصویری از شرایط دو تیم در آغاز یک فصل طولانی ارائه کرد.
برای ذوبآهن اما ماجرا کمی پیچیدهتر است. یک امتیاز در شروع فصل، آن هم مقابل فولادی که خارج از خانه بازی میکرد، نمیتواند نتیجه بدی تلقی شود. عبدالله ویسی نیز پس از مسابقه روی همین بخش از ماجرا تأکید کرد و گرفتن امتیاز در هفته اول و کنترل شرایط مسابقه را مهم دانست. از نگاه سرمربی ذوبآهن، ابتدای فصل زمان ریسکهای بیمحابا نیست و تیم باید ابتدا خودش را در فضای رقابت پیدا کند.
تیم عبدالله ویسی در نخستین گام خانگی، برای خلق موقعیت و تغییر ریتم بازی ابزار و جسارت کافی نداشت. تساوی فولادشهر بیشتر از آنکه داستان یک بازی از دسترفته باشد، نقطه شروع پرسشی بزرگ درباره سقف این ذوبآهن است.
اما فوتبال همیشه فقط با نتیجه قابل تحلیل نیست. گاهی خودِ روند مسابقه مهمتر از عددی است که روی تابلو ثبت میشود. و روند بازی دیشب در فولادشهر به ذوبآهن هشدار داد که اگر قرار است این تیم در فصل جدید صرفاً برای بقا یا میانه جدول بازی نکند، باید در فاز هجومی تغییر محسوسی ایجاد کند.
ذوبآهن بازی را با سیستم ۴-۲-۳-۱ آغاز کرد؛ داوود نوشیصوفیانی درون دروازه قرار داشت و بازیکنانی مانند علی شجاعی، سعید کریمی، سیدمحمد حسینی و علی آزادمنش در خط دفاعی بازی کردند. در میانه میدان نیز جلالالدین علیمحمدی، بهنام تیموریان، نیما انتظاری، محمود قائد رحمتی و امیرحسین رنگرزجدی حضور داشتند و رحمان جعفری به عنوان مهاجم نوک بازی کرد. این چیدمان از همان ابتدا نشان میداد ویسی بیش از آنکه به دنبال فوتبال پرریسک باشد، قصد دارد تعادل تیمش را حفظ کند.
این تصمیم البته بیدلیل نبود. ذوبآهن پیش از بازی با فولاد چند غایب داشت و مهمتر از همه، آرش قادری، یکی از بازیکنان مؤثر فصل قبل، در این مسابقه حضور نداشت. علاوه بر قادری، پویا مختاری، امید لطیفی و آرش مرتضوی نیز در فهرست غایبان تیم قرار داشتند. بنابراین نمیتوان نخستین نمایش ذوبآهن را جدا از شرایطی که تیم با آن وارد فصل شد ارزیابی کرد.
با این حال، مشکل اصلی ذوبآهن در فولادشهر خط دفاع نبود. اتفاقاً اگر بخواهیم یک نکته مثبت روشن از بازی استخراج کنیم، باید به سازمان دفاعی تیم اشاره کنیم. نوشیصوفیانی در طول مسابقه تنها در چند صحنه مجبور به واکنش جدی شد و بهترین فرصت فولاد در دقیقه ۵۴ را نیز به خوبی مهار کرد. احسان محروقی در موقعیتی مناسب مقابل دروازه ذوبآهن قرار گرفت، اما ضربه او با واکنش دروازهبان میزبان راهی به دروازه پیدا نکرد.
ذوبآهن حتی در دقایقی که فولاد فشار بیشتری ایجاد میکرد، از ساختار دفاعی خود خارج نشد. این مسئله برای هفته نخست و تیمی که هنوز در حال شکل دادن به هویت فصل جدید خود است، ارزشمند است. فوتبال لیگ برتر ایران در هفتههای ابتدایی معمولاً بیش از هر چیز به تیمهایی پاداش میدهد که بتوانند اشتباهات ساده را کنترل کنند. ذوبآهن در این بخش نمره قابل قبولی گرفت.
اما نیمه دیگر ماجرا، ساختن موقعیت است. ذوبآهن در ۹۰ دقیقه نتوانست حامد لک را تحت فشار واقعی قرار دهد. شوت جلالالدین علیمحمدی در دقیقه ششم، یکی از معدود تلاشهای قابل اشاره تیم در نیمه اول بود و در نیمه دوم نیز ضربه محمود قائد رحمتی در دقیقه ۴۷ از بالای دروازه فولاد عبور کرد. همین دو صحنه به خوبی نشان میدهد که مسئله ذوبآهن نه صرفاً گل نزدن، بلکه کمبود موقعیت گلزنی بود.
این تفاوت بسیار مهم است. ممکن است تیمی چند موقعیت بسازد و گل نزند؛ در آن صورت میتوان از بدشانسی، درخشش دروازهبان حریف یا بیدقتی مهاجمان صحبت کرد. اما وقتی موقعیتهای جدی از ابتدا ساخته نمیشوند، مشکل به ساختار هجومی برمیگردد. ذوبآهن مقابل فولاد بیشتر در تلاش بود توپ را از دست ندهد تا اینکه آن را به منطقه خطر برساند. نتیجه، بازیای شد که کنترل در آن وجود داشت، اما تهدید چندانی ایجاد نمیکرد.
شاید همین مسئله مهمترین کاری باشد که عبدالله ویسی باید از هفته اول به بعد روی آن تمرکز کند. ذوبآهن برای رسیدن به اهدافش در این فصل نمیتواند تمام امیدش را به دفاع منسجم و کلینشیت وابسته کند. لیگ طولانی است و تیمی که میخواهد جایگاه مناسبی به دست آورد، باید بتواند در بازیهای خانگی، بهخصوص مقابل رقبایی که از نظر کیفی فاصله زیادی با آن ندارند، برای سه امتیاز برنامه هجومی داشته باشد.
البته نمیتوان از نخستین مسابقه فصل انتظار داشت همه اجزای تیم به هماهنگی کامل رسیده باشند. بازیکنان جدید، تغییرات تاکتیکی، آمادگی جسمانی و حتی فشار روانی بازی اول میتواند روی کیفیت فوتبال تأثیر بگذارد. فولاد نیز دقیقاً با همین رویکرد وارد مسابقه شد و حمید مطهری پس از بازی تأکید کرد که هر دو تیم ابتدا به سازمان دفاعی و نخوردن گل فکر میکردند. او البته گفت که خودش مربیای نیست که به چنین فوتبال محتاطانهای رضایت بدهد و تیمش را رو به جلو میخواهد.
تعویضها هم نتوانستند روند مسابقه را تغییر دهند. مطهری بین دو نیمه وحید امیری و ارشیا باقری را وارد زمین کرد و ویسی نیز در ادامه با تغییراتی در میانه میدان و خطوط جلو تلاش کرد ریتم بازی را عوض کند. با این حال، هیچکدام از تغییرات نتوانست قفل مسابقه را باز کند. این نکته نیز برای ذوبآهن قابل توجه است؛ تیمی که در جریان بازی نیاز به تغییر نقشه دارد، باید روی نیمکت خود ابزارهایی داشته باشد که بتوانند سرعت، خلاقیت یا قدرت نفوذ را افزایش دهند.
از سوی دیگر، نباید فراموش کرد که همین تساوی یک ویژگی مثبت مهم برای ذوبآهن دارد: تیم شکست نخورد. آن هم در شرایطی که چند بازیکن غایب بودند و فصل هنوز برای بازیکنان جدید و جوان تیم کاملاً جا نیفتاده است. هواداران ذوبآهن نیز در شروع فصل استقبال خوبی از تیم داشتند و سکوهای فولادشهر پس از مدتها فضای متفاوتی پیدا کرده بود؛ بنابراین انتظار طبیعی از این تیم، ارائه فوتبالی جذابتر و همراه با انگیزه بیشتر در مسابقات خانگی خواهد بود.
در نهایت، نباید از یک بازی به اندازه یک فصل نتیجهگیری کرد. ذوبآهن هنوز فرصت زیادی برای اصلاح دارد و هفته اول معمولاً تصویر نهایی هیچ تیمی نیست. اما همین بازی میتواند یک آینه مناسب برای دیدن نقاط ضعف و قوت باشد. در آینه فولادشهر، ذوبآهن تیمی منظم، محتاط و نسبتاً مطمئن در فاز دفاعی دیده شد؛ اما تیمی که در خلق موقعیت و تحمیل بازی به حریف هنوز فاصله زیادی با آنچه احتمالاً ویسی میخواهد دارد.
حالا مهمترین مسئله این است که آیا این تساوی یک شروع منطقی برای ساختن تیم است یا نشانهای از محدودیتهای ذوبآهن در فصل جدید. پاسخ آن احتمالاً از هفته دوم روشنتر خواهد شد؛ جایی که ذوبآهن باید مقابل ملوان قرار بگیرد. اگر ویسی بتواند از یک امتیاز فولادشهر، اعتمادبهنفس دفاعی را حفظ کند و همزمان جسارت هجومی تیمش را افزایش دهد، این تساوی میتواند ارزش واقعی خود را در ادامه فصل نشان دهد. اما اگر بازیهای بعدی هم با همین الگو دنبال شوند، یک امتیاز دیگر چندان آرامشبخش نخواهد بود.
ذوبآهن لیگ را با نباختن آغاز کرد؛ این برای هفته اول امتیاز محسوب میشود. اما برای تیمی با سابقه و ظرفیت ذوبآهن، فصل قرار نیست با «نباختن» تعریف شود. گاندوها باید خیلی زود نشان دهند که برای چیزی بیشتر از یک شروع کمریسک وارد لیگ بیستوششم شدهاند. فولادشهر دیشب برای آنها فقط محل ثبت یک تساوی بدون گل نبود؛ نخستین هشدار فصل هم بود. یک موضوع بسیار مهم نیز وجود دارد. اینکه در پایان فصل چهار تیم سقوط می کنند، کسب سه امتیاز از مسابقات را برای تیمهایی که دوست ندارد در خطر سقوط قرار نگیرند الزامی می کند. هیچ تیمی دوست ندارد در جمع چهار تیم سقوط کننده در پایان فصل قرار گیرد.
انتهای پیام/